Na perioden van verdrukking in mijn leven merkte ik iets opmerkelijks: juist door die druk werd ik vruchtbaar voor God. In de Bijbel zien we dit patroon vaker terug. Na de verschrikkingen van de Holocaust ontstond de staat Israël. Nadat Jezus Christus aan het kruis had geleden, verwierf Hij Zijn bruid, de gemeente. Lijden gaat in Gods plan vaak vooraf aan nieuw leven.
Zie je dit patroon ook in je eigen leven?
Paulus noemt dit principe “barensnood”: uit diepe pijn en nood in Gods Koninkrijk op aarde wordt iets moois geboren. Uiteindelijk openbaart zich daarin de Zoon van God  — het zichtbare beeld van de onzichtbare God op aarde in de wereld. 
Ook Job getuigde hiervan. Eerst kende hij God slechts van horen zeggen, maar na zijn zware beproeving kon hij zeggen dat hij God had aanschouwd. Zo werkt het vaak: wie met Christus lijdt in deze wereld, lijdt in hoop.
Paulus schrijft daarom in Kolossenzen 1:24 dat hij zich verblijdt in zijn lijden en in zijn lichaam aanvult wat nog ontbreekt aan de verdrukkingen van Christus, ten behoeve van Zijn lichaam — de gemeente. Het lijden van gelovigen staat dus in dienst van Gods grotere werk.
Daarom zegt Jezus in Matteüs 5:4:
“Zalig zijn zij die treuren, want zij zullen vertroost worden.”
Het verdriet van nu is niet het einde. Er wacht gemeenschap en hemelse vreugde in deze wereld. Jezus beloofde voor zijn sterven dat Hij na zijn opstanding met Zijn volgelingen zal drinken in het Koninkrijk van Zijn Vader (Matteüs 26:29). En Hij zegt dat velen uit oost en west zullen aanzitten met Abraham, Isaak en Jakob in het Koninkrijk der hemelen (Matteüs 8:11).
Dit grote feestmaal was al 700 jaar voor Jezus komst aangekondigd door Jesaja. In Jesaja 25:6 wordt gesproken over een koninklijk banket op Sion, met uitgelezen gerechten en gerijpte wijnen, bereid voor alle volken.
Volgens Hebreeën 12:22–24 is dit staats banket/koninklijk feestmaal nu al voor degene die Jezus zoekt en niet in een verre, vage toekomst na je lichaamlijke dood ergens in een occulte schimmen wereld! ( dat is een verzinsel van filosoof Plato 400 jaar voor Christus)

Leerlingen van Jezus zijn nu al genaderd tot de berg Sion, tot het hemelse Jeruzalem en tot Jezus, de Middelaar van het nieuwe verbond. Er is dus echt in het een huidige leven, een levende werkelijkheid van gemeenschap met God in een geestelijke hemel op aarde (de verborgen omgang met God/opgenomen in een hoog vertrek psalm 27:5).
Toch leven veel christenen alsof alles pas na de dood begint. Die verwachting maakt mensen passief, alsof het echte leven met God later pas komt. Maar het Nieuwe Testament roept Christenen juist op tot een actieve, levende relatie met God hier en nu — midden in het leven wat vaak opoffering vergt, en midden in het lijden van alle dag.
Want in Gods Koninkrijk blijkt steeds weer dit patroon:
door verdrukking heen — naar vruchtbaarheid en heerlijkheid.