De sabbat: Gods geschenk aan Zijn schepping

Welkom op kenjijGod.nl. Duik met ons in de diepe betekenis van de Sabbat, Gods liefdevolle geschenk aan de mensheid. Na het lezen hopen we dat je dit geschenk ter ere van je Schepper zult uitpakken en Zijn ware rust zult vinden. De sabbat is meer dan een dag; het is een uitnodiging.

Ik zat in de kerk… maar op de verkeerde dag. Wat als we eeuwenlang de verkeerde dag heiligen? Een paar weken geleden zat ik op zondag in de kerk. Alles klopte. De koffie was warm (een klein wonder op zich), de stoelen waren precies comfortabel genoeg om geestelijk wakker te blijven, en de voorganger sprak helder en eerlijk over de Shabbat als de enige echte Bijbelse rustdag. Ik dacht: Halleluja Amen. Dit is diep. Dit is goed. En toen keek ik op mijn horloge. Zondag. Totale error. Mijn horloge deed misschien aan tijdreizen.

Ik keek om me heen, wachtend op een soort collectieve paniek. Iets als: “Iedereen kalm blijven, we hebben een dagverwisseling!” Maar nee. Niemand rende naar de uitgang. Niemand belde de kerkelijke helpdesk. Niemand trok aan de noodrem van de preek. Iedereen knikte gewoon, alsof we net hadden gehoord dat het brandalarm afging… maar besloten hadden dat het waarschijnlijk symbolisch bedoeld was. We dronken koffie. Praatten over het weer. Gingen naar huis. Alsof we een bankoverval hadden gemist, maar besloten dat ‘morgen ook nog een dag is’.

De grote zondagsmisvatting: een moment van realisatie

Gods perfecte ritme: tijd, niet tempel

Het voelde alsof iemand had aangekondigd: “De trein naar Parijs vertrekt vanaf spoor 7,” en wij allemaal tevreden bleven staan op spoor 3. Met een croissant. Zeggend: “Ach, Parijs is ook maar relatief.” Misschien lag het aan mij. Misschien had ik een innerlijke kortsluiting. Of misschien voelde iedereen het, maar was de stoel net iets te comfortabel om op te staan. Comfort is tenslotte een krachtige theologie.

De rustdag begon niet bij mensen, maar bij de schepping. Nog voordat er kerkgebouwen waren, nog voordat er vergaderingen waren over de kleur van het tapijt, stopte de Here God. Niet omdat Hij moe was — God heeft geen slaap nodig — maar omdat wij dat wel hebben. Hij heiligde geen kerkgebouw. Geen berg. Geen speciale stoel met extra rugsteun. Hij heiligde tijd. Slim, want je kunt een gebouw vermijden, een berg ontwijken, maar de zaterdag… die komt gewoon. Elke week. Zonder afspraak. Zonder pushmelding.

Jezus leefde ook in dat ritme. Het was Zijn gewoonte om de Shabbat te houden. Niet als een religieuze hobby, maar zoals ademhalen. Of zoals controleren of je je telefoon bij je hebt, zelfs terwijl je ‘m al in je hand houdt. Hij maakte de dag levend. Rust was geen straf, maar een geschenk. Want laten we eerlijk zijn: wij zijn slecht in rusten. We zeggen dingen als: “Ik ga even rusten,” en pakken vervolgens onze telefoon om ‘één dingetje’ te checken. Twintig minuten later weten we wat de buurman in 2007 deed op vakantie, maar voelen ons niet bepaald uitgerust.

De bevrijdende waarheid van de sabbat

Door de geschiedenis heen is de gewoonte veranderd. Niet met bazuingeschal uit de hemel, geen engel met een hemelse memo of goddelijke pushmelding: “Update beschikbaar: versie Rust 2.0.” Nee, gewoon menselijke logica. Praktisch. Efficiënt. Productief. En vooral: heel menselijk. Want als wij iets goed kunnen, is het wel verbeteren wat eigenlijk al perfect was. Traditie voelt veilig. Zoals een oude stoel die eigenlijk niet goed is voor je rug, kraakt bij elke beweging en je langzaam in een houding duwt die een fysiotherapeut doet huilen… maar je blijft zitten. Waarom? Omdat die stoel je vorm al kent. En jij de zijne.

Toch blijft de vraag zachtjes hangen, zoals een appje dat je niet durft te openen. Als God een dag apart zette… durven wij die dan ook apart te zetten? Niet omdat het moet. Maar omdat we het nodig hebben. Want laten we eerlijk zijn: we gedragen ons soms alsof het universum op ons draait. Alsof de zon ’s ochtends wacht tot wij onze koffie op hebben. Alsof de economie instort als wij één dag geen mail beantwoorden. Alsof collega’s spontaan paniek krijgen als wij wegblijven.

Maar rust is geen teken van zwakte. Rust is een geloofsbelijdenis. Rust betekent vertrouwen dat de wereld niet instort zonder jouw constante supervisie. Goed nieuws: dat deed hij gisteren ook al niet. De sabbat is geen beperking. Geen hemels verbodsbord. Het is een wekelijkse herinnering dat jij niet God bent. Dat jij niet alles hoeft te dragen. Dat jij niet alles hoeft te regelen. Dat jij niet alles hoeft op te lossen.

En eerlijk? Dat is misschien wel het meest bevrijdende nieuws van de week. Dus adem. Leg het werk neer. Laat de wereld even draaien zonder jouw controlepaneel. Hij kan het. Hij deed het al vóór jou. En Hij zal het ook na jou doen. Ga zelf op zoek naar Het Beeld / De Waarheid van God in de wereld. Wat we dan Jezus en Gods Zoon noemen in de Bijbel, maar blijf dit tegelijk zien:

Johannes 10:3 HSV: De goede herder roept zijn eigen schapen bij hun naam en leidt ze naar buiten.
De goede herder geeft zijn leven voor zijn schaap (enkelvoud!) Johannes 10:11 HSV.
( zoals de Schrift zegt )
Kwam er een leeuw of een beer die een schaap van de kudde wegnam, dan ging David hem achterna, sloeg hem neer en redde het uit zijn bek. 1 Samuel 17:34-35 HSV
( hier niet: 1 schaap voor de 99 andere! Maar, 1 Herder voor 1 schaapje )

Shalom